مجله بنیادی
در نمایشگاه Order and Border (2010-2011) در موزه هنر سیاتل، کیمونویی چشمگیر از قرن نوزدهم (دوره میجی، 1868-1912) به نمایش گذاشته شد که با استفاده از تکنیک کاتازوم چاپ شده بود.
موزه RISD در نمایشگاه خود «کاغذ حک شده: هنر شابلون ژاپنی» (1998) این تکنیک را توضیح می‌دهد:
شابلون‌های کاغذی ژاپنی یا کاتگامی (به معنای واقعی کاغذ الگو)، ابزارهایی هستند که در فرآیند رنگرزی منسوجات به نام کاتازوم استفاده می‌شوند. در این فرآیند، یک خمیر مقاوم در برابر رنگ از طریق شابلون ساخته شده از کاغذ توت که با آب خرمالو ضد آب شده است، روی پارچه اعمال می شود.
RISD می نویسد کاتگامی "اغلب با نخ های ابریشمی تقویت می شود" و به خودی خود نوعی هنر است. آنها حداقل از قرن دوازدهم در ژاپن برای چاپ پارچه مورد استفاده قرار می گرفتند، اما "عصر طلایی رنگرزی شابلون در اواخر دوره ادو و میجی، حدود 1790-1912 ... در پاسخ به نیازهای زیبایی شناختی طبقه متوسط شهری به طور فزاینده مرفه" (RISD)آغاز شد. انواع مختلفی از کاتاگامی و الگوهای مورد استفاده در کاتازوم وجود دارد، اما همه آنها از مقاومت خمیری استفاده می کنند.
همانطور که مری گاوناس در دایره المعارف لباس مردانه فیرچایلد (2008) توضیح می دهد، مقاومت چسباندن به سادگی به این صورت است:
"روشی برای اعمال رنگ به پارچه بافته شده. به عنوان مثال: در تکنیک رنگرزی ژاپنی به نام کاتازوم، خمیری از برنج را با کمک شابلون روی پارچه می‌مالند. پس از آن، رنگ در هر جایی که پارچه توسط خمیر محافظت نمی شود خیس می شود. (275)
در حالی که کاتاگامی از واشی کوزو (کاغذ توت) و آب خرمالو تهیه می‌شود، کاتازوم سنتی به آرد برنج، سبوس برنج، هیدروکسید کلسیم (آهک ترشی) و رنگ نیل نیز نیاز دارد. (گناهکار)
موزه هنرهای زیبا در بوستون دارای یک قطعه کیمونوی زنانه از طبقه سامورایی‌ها مربوط به اوایل قرن هفدهم در دوره ادو (1867-1603) است. این قطعه دمشی ابریشمی است که با شابلون رنگرزی شده، گلدوزی شده و دارای ورق طلا نیز می باشد. چاپ استنسیل تا دوره هیان (794-1185) به کندی پیشرفت کرد. در هنرهای لباس و نساجی ژاپنی (1974)، سیروکو نوما بینش بیشتری در مورد توسعه کاتازوم در فرهنگ ژاپنی ارائه می دهد و توضیح می دهد که فرآیند رنگ سریعتر و ارزان تر از گلدوزی و بافت های پیچیده است، بنابراین معمولاً برای طبقه پایین استفاده می شود:
مجله بنیادی
